بوي كاغذ كاهي روزنامه

روزنامه تقريبا ديگر به خانه مان نمي آيد. يكروز كه براي شيشه پاك كردن فقط كاغذ كاهي روزنامه جوابم را ميداد به مادرم گفتم برايم روزنامه بياورد. از خانه اي كه بابا هرشب با يك كيف سنگين پر از روزنامه و مجله مي آمد. تفريح بعد از شاممان اين بود كه روزنامه ها را كف هال پهن ميكرديم. توي كاغذهاي كاهي همه چيز پيدا مي شد. براي هر سني. مامان و بابا حرفهاي سياسي مي زدند. بابا مي گفت صفحه ترحيم نخوان. همينطور صفحه حوادث را.چسبيده بودم به صفحه اجتماعي و هنر. خيلي چيزها ياد گرفتم. من روزنامه شرق دوست داشتم و آفتاب يزد و يك روزنامه ديگر كه الان اسمش يادم نيست. از مجله ها "زن روز" مال من بود.دنياي اقتصاد مال بابا. مجله علمي را برميداشتم اما زياد سوادش را نداشتم. مجله ها زرد نبودند. خبرها كلافه كننده نبود. توي سطرها آدمها يكديگر را انقدر خراب نمي كردندو همه چيز حرمتي داشت. حالا روزنامه را چرخانده اند و توي تلگرام چپانده اند. خواهرم مي گويد وبلاگت را ببر به يك كانال تلگرام. حوصله ندارم.اينجا حاشيه امني دارم.توي عكسهاي اينستاگرام فحش و فضيحت است. آزاده نامداري و پسرعارف با ژن اعلايش مردم را كلافه كرده اند. اين نور گوشي موبايل چشمم را زده است. مغزم درد مي كند. مي خواهم نسبت به خبرهاي اجتماعي بي حس شوم. اصلا به من چه كودكي گم شده و كشور در معرض خشكسالي است. گوشي را روي حالت هواپيما ميگذارم و ميخوابم. صبح دوباره مجبورم اين لعنتي را روشن كنم. كاش مي شد هم من ، هم تو و هم بچه مان اين ماسماسك را پرت مي كرديم توي كوچه . نمي شود ...نمي شود از آشغالدوني مجازي رهايي يافت. عصبانيم...خيلي....